กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเจียซู่ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็คิดออก
[เมียช่างกล้าเกินไปหน่อย ทำไงได้ล่ะ ก็เมียสุดที่รักของตัวเองนี่นา ก็ต้องตามใจล่ะ]
หยางลั่วลั่วไม่สนใจว่าของพวกนี้มาจากไหน ยังไงก็มีซูเจียซู่อยู่ทั้งคน
เป็นอย่างที่คิด ซูเจียซู่เดินออกมาจากข้างใน
เขาหัวเราะฮ่า ๆ แล้วลูบหัวหยางลั่วลั่วเบา ๆ
“เมียจ๋า นี่มันของใหญ่เลยนะ
“ตอนที่ซื้อเฟอร์นิเจอร์ให้บ้านเราเอง เธอก็เตรียมสินเดิมไว้ให้กวั่วเอ๋อร์แล้วใช่ไหมล่ะ
“ขอบใจนะเมีย
“เอาล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะฝากบอกคนขับรถบรรทุกที่ไปซื้อเสบียงที่ตัวเมืองอำเภอ ให้เขามารับสินเดิมไปส่งให้กวั่วเอ๋อร์”
หัวใจที่แขวนอยู่ของหยางลั่วลั่วในที่สุดก็วางลงได้