เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยางลั่วลั่วรีบวิ่งไปหาเธอ
เหยาเหม่ยหลานมองหยางลั่วลั่วเช่นนี้ ดวงตาก็ชื้นขึ้น เธอรู้สึกว่าลั่วลั่วของเธอในที่สุดสมองก็ปลอดโปร่งขึ้น กลายเป็นเด็กปกติแล้ว
ดูท่าที่พระภิกษุชราที่เดินธุดงค์รูปนั้นพูดไว้เมื่อปีนั้นจะถูกต้อง
เธอจับมือเขาไว้แล้วพูดว่า “ลั่วลั่ว ตอนนี้สมองลูกปลอดโปร่งขึ้นแล้ว ลูกนึกเรื่องก่อนสิบขวบได้บ้างไหม?”
พอหยางลั่วลั่วได้ยินคำพูดของเหยาเหม่ยหลานก็ตกใจไม่น้อย หรือว่าเธอจะค้นพบอะไรเข้า? แต่พอฟังคำถามของเธออีกครั้ง ก็รู้ว่าไม่ได้สงสัยตัวเอง จึงวางใจลง แล้วตอบว่า
“แม่ ฉันยังนึกเรื่องก่อนสิบขวบไม่ได้ แม่ ฉันหายดีแล้ว หัวสมองฉันชัดเจนมาก ต่อไปลั่วลั่วจะดูแลแม่เอง”
เหยาเหม่ยหลานจับมือหยางลั่วลั่วไว้แน่นแล้วพูดว่า “ลั่วลั่วเอ๋ย ตอนนี้ลูกหายดีแล้ว แม่ดีใจ
“ปีนั้นมีพระภิกษุชราที่เดินธุดงค์รูปหนึ่งมาที่หน้าบ้านเรา ขอน้ำดื่มสักอึก