บทที่ 170: ฉันเป็นคนของราชสำนัก

บทที่ 170: ฉันเป็นคนของราชสำนัก

น้ำในทะเลสาบทั้งเย็นเยียบและมืดมิด ปี้ฟางบิดตัวว่ายอยู่ใต้น้ำ กลมกลืนไปกับเกลียวคลื่นจนไร้สุ้มเสียงอย่างแท้จริง

แต่ขณะที่ว่ายไปเรื่อย ๆ แววตาสีดำอมม่วงของปี้ฟางก็ค่อย ๆ เผยความผิดปกติออกมา

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า อุณหภูมิน้ำรอบตัวดูเหมือนกำลังสูงขึ้น?

ตามหลักแล้ว ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางทะเลสาบ อุณหภูมิน้ำก็น่าจะยิ่งต่ำลงไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมกลับอุ่นขึ้นได้ล่ะ?

ปี้ฟางรวบรวมสมาธิอย่างเงียบ ๆ และเริ่มระวังตัวขึ้นมาทันที

“เพื่อนคนนี้ ไม่ทราบว่ามาที่ทะเลสาบหยางหูทำไม? มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

ทันใดนั้น เสียงพูดก็ดังขึ้นจากใต้น้ำ น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีความดุดันอะไร แต่ก็ไม่ได้เป็นมิตรนัก

แววตาของปี้ฟางวูบไหว เขาก้มตัวมองลงไปใต้น้ำ แล้วก็เห็นร่างสีแดงเพลิงยืนอยู่ท่ามกลางหญ้าน้ำบนพื้นทะเลสาบ มือไพล่หลังมองมาที่เขา