บทที่ 147: วิหารตับแห่งวิถีพฤกษา เบื้องหน้าภูเขาเก่า

บทที่ 147: วิหารตับแห่งวิถีพฤกษา เบื้องหน้าภูเขาเก่า

ปี้ฟางไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำตอบของจงซานเลย

ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้คิดว่าจงซานจะยอมเสี่ยงตายไปสู้กับจูหงเพื่อปกป้องเขา

เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ไม่ได้มีบุญคุณอะไรต่อจงซาน โลหิตเทพเซียนสองหยดนั้นก็แลกกับอาภรณ์ไผ่เขียวไหมเมฆาไปแล้ว แล้วจงซานจะยอมแตกหักกับผู้แข็งแกร่งอย่างจูหงเพราะเขาได้ยังไง?

แค่ยอมช่วยพูดแทนเขาสองสามคำก็นับว่าดีมากแล้ว หากไม่อาจสลายเจตนาสังหารของจูหงได้จริงๆ เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้!

ปี้ฟางเดินขึ้นตามทางเขาไปอีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็กลับมาถึงกระท่อมไม้ของตัวเอง

กระท่อมไม้ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ปี้ฟางก้าวเข้าไปในบ้านแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก

แม้หัวไหล่จะไม่เลือดไหลอีกแล้ว แต่บาดแผลเป็นหลุมขนาดเท่าปากชามยังคงดูน่าสยดสยอง