บทที่ 137: สี่คนในคุก

บทที่ 137: สี่คนในคุก

ตอนนี้น้ำเต้าเล็กเกินไปจนใช้ดื่มไม่ได้ ปี้ฟางจึงถือมันไว้พลางรำพึงในใจ

“น้ำเต้าเอ๋ยน้ำเต้า ขยายใหญ่ขึ้นอีกหน่อย”

ตามคำรำพึงในใจของปี้ฟาง น้ำเต้าในมือก็เปล่งแสงวาบเบาๆ แล้วขยายจนมีขนาดเท่าฝ่ามือจริงๆ

รำพึงในใจก็ใช้ได้เหมือนกัน!

ปี้ฟางดีใจ ก่อนรำพึงซ้ำอีกครั้ง

เพียงรำพึงถึงน้ำเต้า มันก็กลับคืนสู่ขนาดปกติอีกครั้ง

ปี้ฟางถือน้ำเต้า ดึงจุกออก เงยหน้าดื่มอึกหนึ่งแล้วอมไว้ในปาก

จากนั้น เมื่อปี้ฟางรำพึงอยู่ในใจ น้ำเต้าก็หดลงอย่างรวดเร็วจนมีขนาดเท่านิ้วมือ ยังคงห้อยอยู่ที่คอและซ่อนอยู่ในเสื้อ

อึก