บทที่ 135: ฉันคือผู้บำเพ็ญ

บทที่ 135: ฉันคือผู้บำเพ็ญ

ยามใกล้ค่ำ ประตูเมืองยังไม่ปิด

ปี้ฟางถือโอ่งดำไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่ง เดินทอดน่องเข้าเมืองอย่างสบายๆ

ระหว่างทาง ผู้คนไม่น้อยสังเกตเห็นเขา อย่างไรเสีย ปี้ฟางก็มีรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดคลุมสีเขียวคราม แต่งกายดูสง่างาม ผมยาวพลิ้วไหว สะพายดาบและคันธนู ดูไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปเลยสักนิด ยิ่งในมือยังถือโอ่งดำเอาไว้ ก็ยิ่งสะดุดตาเข้าไปใหญ่

เช่นเดียวกัน ทหารยามทั้งสี่นายหน้าประตูเมืองก็เห็นปี้ฟางเช่นกัน

ทั้งสี่มองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะเดินเข้ามาถามปี้ฟางว่า “นายมาจากไหน? มีใบผ่านทางหรือเปล่า?”

ปี้ฟางยกมือข้างหนึ่งขึ้นตั้งไว้ตรงหน้าอกแล้วพูดว่า “ผมชื่อปี้ฟาง เป็นผู้บำเพ็ญอิสระจากภูเขา พออยู่เงียบๆ นานเข้าก็อยากออกมาเที่ยวโลกมนุษย์ จึงเดินทางมายังนครชางซานแห่งนี้”

“ผู้บำเพ็ญ...”