บทที่ 125: อาภรณ์ไผ่เขียวไหมเมฆา

บทที่ 125: อาภรณ์ไผ่เขียวไหมเมฆา

ยังคงรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง แสงสีขาวเจิดจ้าจนแสบตา

แต่ครั้งนี้ ปี้ฟางปรับตัวได้ดีกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้เวียนหัวจนมองอะไรไม่เห็นท่ามกลางแสงสีขาวพร่างพรายเหมือนตอนเข้าแดนเทพเซียนก่อนหน้านี้

แทบจะทันทีที่เท้าทั้งสองข้างแตะพื้น เขาก็ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ ดวงตาพลันมองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน

เขายืนอยู่ตรงจุดเดิมที่เข้ามาก่อนหน้านี้พอดี ราวกับไม่เคยเข้าไปที่ไหนมาก่อน

ส่วนลำแสงเสียดฟ้านั้นก็ดับวูบลงทันทีที่ปี้ฟางซึ่งเป็นคนสุดท้ายก้าวออกมา เหลือเพียงสุสานขนาดมหึมาราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ตั้งอยู่ตรงจุดเดิม บนสุสานสลักลายยันต์ประหลาดเอาไว้

ปี้ฟางมองสุสานขนาดยักษ์ ดวงตาจับจ้องแน่วนิ่ง