บทที่ 98: การหลอมกายด้วยโม่หิน

บทที่ 98: การหลอมกายด้วยโม่หิน

หลังจากกระโดดไปข้างหน้าอีกหลายร้อยเมตร ปี้ฟางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายื่นมือไปเกาฝ่าเท้าพลางกระโดดไปข้างหน้า

ที่จริงอาการคันทั่วร่างของเขาหายไปนานแล้ว เพียงแต่ตอนที่คันที่สุดเมื่อครู่ เขาฝืนไม่เกา ทำให้ความคันในใจก็ยังคงอยู่

ถ้าไม่เกา ปี้ฟางก็จะรู้สึกเหมือนร่างกายยังคันยุบยิบอยู่ตลอดเวลา

แต่พอได้เกาสักครั้ง ความคันในใจก็หายไป รู้สึกสบายตัวขึ้นทันที

ปี้ฟางเดินหน้าต่อไป

ศพสารพัดรูปแบบเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างทาง

ทั้งกระดูกแห้ง ศพแห้ง ศพเน่า และศพเน่าเละ

ขณะเดียวกัน สิ่งของสารพัดอย่างก็เริ่มถูกทิ้งไว้ตามทาง