บทที่ 96: สังหารคนชิงสมบัติ

บทที่ 96: สังหารคนชิงสมบัติ

ต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาทึบ ป่าดงดิบยังคงความดั้งเดิม

เพราะแทบไม่มีใครเดินทางมาที่นี่ ต้นไม้ในบริเวณนี้จึงบดบังทัศนวิสัยยิ่งกว่าด้านนอก

ปี้ฟางพุ่งเข้าไปในป่าดงดิบ เพียงชั่วพริบตาก็สูญเสียร่องรอยของชายสี่กรไป

หากเป็นเมื่อก่อน ปี้ฟางคงหันหลังจากไปแล้ว

แต่ตอนนี้ ปี้ฟางกลับยืนอยู่กับที่ มองไปเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ขณะที่วิหารหัวใจในร่างส่งเสียงกึกก้องสนั่นหวั่นไหว!

มนุษย์ไม่ได้มีเพียงดวงตาสองข้างที่ใช้มองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเท่านั้น

มนุษย์ยังมีดวงตาอีกหนึ่งข้างที่มองเห็นสรรพสิ่ง วิชาอาคมทั้งปวง ความลี้ลับทั้งมวล คลื่นพลังทุกระลอก กลิ่นอายทุกสาย เส้นสายของทุกสิ่ง ความจริงและความเท็จ ภาพลวงตา ตลอดจนนิรันดรกาล!