บทที่ 47: แต่ตอนนี้ นายก็เป็นแค่ขยะ

บทที่ 47: แต่ตอนนี้ นายก็เป็นแค่ขยะ

ทั้งสองเดินต่อไปตามถนน เบื้องหน้าดูชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะออกจากเขตเมืองชั้นใน มุ่งหน้าไปยัง “ดินแดนภูตผี”

ซูเสาเดินไปพลางพูดไปพลางว่า “ฟังให้ดี วิชาชักนำภูตผีเข้าสู่ร่างเป็นวิชาต้องห้ามสายวิถีนอกรีตแห่งวิถีภูตผี จนถึงตอนนี้ ในหุบเขาภูตผีมีเพียงคนเดียวที่ฝึกสำเร็จ”

พอปี้ฟางได้ยิน สีหน้าก็เผยแววตื่นตระหนกทันที “ถ้าอย่างนั้นศิษย์ก็ต้องตายแน่ ๆ สิครับ! ขอผู้อาวุโสช่วยสอนผมด้วย!”

“เพราะงั้นก็ตั้งใจฟังให้ดี”

ซูเสาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ถ้าจำได้ทั้งหมด บางทีอาจยังมีทางรอด แต่ถ้าพลาดไปแม้แต่กระบวนท่าเดียว ก็ตายฟรี”

“ครับ ๆ ๆ...”

ปี้ฟางรีบพยักหน้า เงี่ยหูตั้งใจฟัง เตรียมจดจำทุกคำไม่ให้ตกหล่น