บทที่ 45: กินแหลก

บทที่ 45: กินแหลก

ซูเสาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดว่า “ร่างกายแข็งแกร่งใช้ได้จริง ๆ ถึงทนอยู่ในสระหยินได้นานถึงสามวัน ขึ้นมาได้แล้ว”

ปี้ฟางขยับร่างกายอย่าง “แข็งทื่อ” แล้วค่อย ๆ เดินขึ้นฝั่งทีละก้าว เขาสั่นไม่หยุด กอดอกสูดหายใจเข้าพลางส่งเสียงซี้ด ๆ

ซูเสายกมือขึ้นโยน ชุดศพชุดหนึ่งจึงร่วงลงตรงหน้าปี้ฟาง

“ใส่ซะ แล้วตามฉันมา”

ปี้ฟางรีบสวมชุดศพสีม่วง ทว่ากลับยังไม่ก้าวออกไป เขาสั่นเทาพลางพูดว่า “ผะ...ผู้อาวุโส ขอ...ขอให้ศิษย์ได้กินอะไรสักหน่อยก่อนได้ไหมครับ...”

ฝีเท้าของซูเสาชะงักเล็กน้อย เธอหันไปมองปี้ฟางที่แม้จะร่างสูงใหญ่ แต่กลับผอมแห้งอย่างมาก แล้วขมวดคิ้วพูดว่า “ฉันลืมไปเลยว่า พวกจอมยุทธ์อย่างพวกนายต้องกินข้าว”