บทที่ 34: คนคุ้นเคยในวิหาร

บทที่ 34: คนคุ้นเคยในวิหาร

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในลานวิหาร สายลมเย็นจาง ๆ ก็พัดเข้ามา

เพียงก้าวเดียวเท่านั้น แต่กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความหนาวเย็นระหว่างด้านนอกกับด้านใน

แม้แต่แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาบนร่างก็ดูเหมือนจะไม่ร้อนเท่าเดิมแล้ว

ปี้ฟางแบกดาบง้าวผ่าภูผาสังหารอาชา มองวิหารที่ค่อนข้างมืดสลัว ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปด้านในอีกครั้ง

ประตูวิหารถูกทำลายไปนานแล้ว ภายในเต็มไปด้วยความรก ฝ้าเพดานรั่ว กำแพงแตกร้าว ใยแมงมุมเกาะอยู่ทั่ว ผ้าม่านถูกฝุ่นจับ ดูก็รู้ว่าไม่มีใครมาเยือนที่นี่ไม่รู้กี่ปีแล้ว

เบื้องหน้าคือสถานที่ที่เดิมควรใช้ประดิษฐานรูปเทพและรับแรงศรัทธาจากการสักการะ ทว่าตอนนี้กลับว่างเปล่า เหลือเพียงแท่นฐานที่แตกร้าว