กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 32: ลมคลั่งโหมกระหน่ำ ความแปรผันสะเทือนฟ้าดิน
กร๊อบ!
เสียงหักเป๊าะดังขึ้น
ศีรษะของเงาภูตกระดูกขาวถูกกัดจนแหลกในพริบตา!
ไกลออกไป เฒ่าผีกำลังควบคุมมหาภูตผีเข้าต่อสู้กับเทพเทวาที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบทั่วร่าง เทพเทวาองค์นั้นเป็นเพียงเทพเถื่อนตัวเล็ก ๆ ที่มีแก่นสายฟ้าปะปนอยู่เล็กน้อยอย่างที่เฒ่าผีคาดไว้จริง ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเทพสายฟ้าเก้าสวรรค์เลยแม้แต่น้อย จึงค่อย ๆ ถูกมหาภูตผีกดดันและบดขยี้ลงทีละน้อย
ทว่าในจังหวะที่เงาภูตกระดูกขาวถูกกัดตาย เฒ่าผีก็พลันแววตาวูบไหว ราวกับจิตถูกดึงเข้าไปอยู่ในดวงตาไฟภูตผีของเงาภูตกระดูกขาว แล้วมองไปยังเบื้องหน้า!
แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียง “ใบหน้า” ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน ส่วนรูปลักษณ์ที่แท้จริงนั้นกลับมองไม่เห็นเลย
ชั่วพริบตาต่อมา แก่นวิญญาณของเงาภูตกระดูกขาวก็ถูกดูดออกไป ทำให้เขามองไม่เห็นอะไรอีก
“กินผีงั้นเหรอ?”
เฒ่าผีขมวดคิ้วพลางพึมพำกับตัวเอง “มันคือตัวอะไร... ถึงกับกินผีได้ หรือจะเป็นผีตนอื่น?”