กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 17: คนดีและพระชูอี
ผู้ลี้ภัยหลั่งไหลราวกับกระแสน้ำ
ยิ่งเดินหน้าต่อไป ผู้คนที่หนีภัยออกมาจากอำเภอและเมืองต่างๆ ก็ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ!
เห็นได้ชัดว่าการ “ก่อกบฏ” ครั้งนี้ส่งผลกระทบเป็นวงกว้างจริงๆ!
ปี้ฟางเดินไปพร้อมกับกลุ่มผู้ลี้ภัย ฟังเสียงพูดคุยจากรอบด้าน บ้างร่ำไห้ บ้างถอนหายใจ บ้างโศกเศร้า บ้างคร่ำครวญ ผู้คนที่หนีภัยออกมาเหล่านี้มีน้อยคนเหลือเกินที่ครอบครัวจะปลอดภัยครบถ้วน ส่วนใหญ่ล้วนขาดภรรยาหรือลูก บ้างก็สูญเสียพ่อแม่ไปแล้ว!
เพราะอย่างไรเสีย การที่พวกเขาหนีออกมาได้ก็หมายความว่าต้องมีคนในครอบครัวคอยรั้งท้าย ขัดขวางอสูรร้ายและภูตผีร้าย ใช้เลือดเนื้อและชีวิตแลกโอกาสรอดให้พวกเขา
ภาพอันหดหู่นี้ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
“อมิตาภพุทธ... อสูรร้ายผุดขึ้นทั่วทุกแห่ง ผู้คนต้องตกอยู่ในความทุกข์ยาก...”
เสียงสวดพระนามดังขึ้นพร้อมความทอดถอนใจ ความเวทนา และความจนปัญญาอย่างสุดซึ้ง เต็มไปด้วยความเศร้าโศก