บทที่ 9: ศาลเจ้าที่กลางป่า

บทที่ 9: ศาลเจ้าที่กลางป่า

ของดี! นี่มันของดีของจริง!

ถ้าฉันได้น้ำเต้านี้มา แล้วศึกษาทำความเข้าใจอย่างละเอียดจนหาวิธีใช้มันได้ บางทีอานุภาพของมันอาจถึงขั้นที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญแดนที่สองก็ยังรับมือได้ยาก!

ความโลภทำให้ตาบอด ซ่งไห่พุ่งเข้าไปในป่าทึบ ไล่ตามปี้ฟางต่อ

แต่เขาบินได้สูงแค่ประมาณหกเมตร ขณะที่ต้นไม้ในป่ามักสูงถึงเก้าหรือสิบสองเมตร ความเร็วของเขาจึงลดลงอย่างมาก

ส่วนปี้ฟางที่แปลงร่างเป็นหมาป่าสีเทากลับพุ่งผ่านป่าได้แทบไม่ช้าลงเลย ดังนั้นหลังจากไล่ตามไปไม่ถึงห้ากิโลเมตร ซ่งไห่ก็สูญเสียทิศทางของปี้ฟางไปโดยสิ้นเชิง

ซ่งไห่ตามหาไปข้างหน้าอีกหลายร้อยเมตร ก่อนหยุดลงด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ

“มนุษย์อสูรสารเลว...”

การไล่ล่าครั้งนี้ไม่เพียงจับมนุษย์อสูรนั่นไม่ได้ แต่ยังเสียศาสตราอาคมไปหนึ่งชิ้น! ความคับแค้นในใจซ่งไห่แทบระเบิด ทว่ากลับไม่มีที่ให้ระบาย!