บทที่ 9: ใจเด็ดไม่เบา น่าเสียดาย เกมควรจบลงได้แล้ว

บทที่ 9: ใจเด็ดไม่เบา น่าเสียดาย เกมควรจบลงได้แล้ว

สิ้นคำของเสิ่นหู่

อากาศในที่นั้นพลันนิ่งงัน

เหล่าสมาชิกหน่วยพิทักษ์ รวมถึงเสิ่นเฟิง หัวหน้าหน่วยที่ฝืนคุกเข่าข้างหนึ่ง ใช้ดาบยันพื้น ต่างพากันสีหน้าเปลี่ยน

เส้นเลือดบนหน้าผากเสิ่นเถี่ยปูดโปน เขาจ้องเสิ่นหู่เขม็ง ก่อนเค้นเสียงคำรามลอดไรฟันออกมา

“เสิ่นหู่! หุบปาก!”

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ไฟริษยาและความหวาดกลัวในใจเสิ่นหู่พลันถูกกดลงไปบ้าง

ถูกผู้อาวุโสมากมายจับจ้องเช่นนี้

เขาก็พลันใจเสีย รีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบสายตาคนทั้งหลาย

ที่จริง ต่อให้เขาพูดหรือไม่พูดก็ไม่ต่างกันนัก