กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 342 บุตรก่อหนี้บิดาชดใช้
หวังอิงอิงเห็นเยี่ยนซื่อเต๋อก็โผเข้าซบอกเขาแล้วร่ำไห้ เยี่ยนซื่อเต๋อประคองเอวของนางพลางปลอบว่า “กลับไปก่อนแล้วค่อยร้องไห้”
พวกเขาไม่ได้กลับบ้าน หากตรงไปส่งฮูหยินหวังที่จวนตระกูลหวัง แม่ทัพเฒ่าหวังนั่งอยู่ในโถงกลาง ผมที่ขาวโพลนพลันให้เกิดความวังเวงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เมื่อเห็นฮูหยินหวังเดินเข้ามา เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นขว้างลงที่ปลายเท้าของนาง “ศาลต้าหลี่ถึงกับมาถึงจวนเพื่อจับคนแล้ว เจ้ายังจะปิดบังข้าไปถึงเมื่อใด”
แม่ทัพเฒ่าปกติพักอยู่นอกเมือง เพื่อความสะดวกในการขี่ม้า
ฮูหยินหวังหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเริ่มร้องไห้ “เจ้าไปถามลูกสาวคนดีของเจ้าเถิด นางลงมือส่งพี่ใหญ่ชายใหญ่ของนางเข้าศาลต้าหลี่ด้วยมือตนเอง”