กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 312 ลาจากชั่วนิรันดร์
อ๋องคังอายุยังน้อย โรคที่ป่วยก็ร้ายแรง แต่พอใช้ยาก็ดีขึ้นมาก เขาไม่ยอมให้ฟ่านลั่วจูดูแลเขาที่โถงตำหนักของตน “ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าเพราะข้าแล้วทำให้ร่างกายเหนื่อยจนเสียหายเลย ฉางอิ๋งกับฉางเสวียนไม่ใช่หรือที่ดูแลราชกิจฝ่ายใน ให้พวกนางมาก็ได้ พวกนางก็ควรเรียนรู้วิธีดูแลคนป่วยด้วย”
“พวกนางยังเล็กเกินไป”
“เล็กแล้วเป็นอย่างไร เมื่อเริ่มดูแลกิจการก็ถือเป็นผู้ใหญ่แล้ว” อ๋องคังยืนกรานหนักแน่น
พอดีฉางอิ๋งกับฉางเสวียนก็มาถึง เห็นพี่สองที่ป่วยก็ถามไถ่ด้วยน้ำตาคลอเสียก่อน พออ๋องคังชักนำเพียงนิดเดียว พวกนางก็ตบหน้าอกรับปากทันทีว่าจะอยู่ดูแลพี่สองที่นี่ “พี่สาวพระชายาองค์รัชทายาทกลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด ตอนนี้พี่ตั้งครรภ์ ยิ่งเป็นเวลาที่ต้องพักผ่อน”
ฟ่านลั่วจูได้แต่พยักหน้า กำชับพวกนางว่าหากมีเรื่องก็ให้ไปหานางที่ตำหนักบูรพา “เมื่อวานเสด็จแม่อยู่เป็นเพื่อนจนดึก วันนี้อย่าไปรบกวนท่าน ปล่อยให้ท่านพักผ่อนให้ดี”
ฉางอิ๋งพยักหน้า
ระหว่างทางกลับ ฟ่านลั่วจูได้ฟังนางกำนัลเล่าเรื่องบทสนทนาระหว่างฮองเฮากับองค์รัชทายาท นางถอนใจเบา ๆ องค์รัชทายาทพูดเพียงประโยคเดียวไม่ดี ก็ทำให้เสด็จแม่ระแวงแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะพูดหรือทำสิ่งใดต้องระวังให้มากยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เสด็จแม่คิดเชื่อมโยงแล้วไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม
“องค์รัชทายาทเล่า”