ตอนที่ 292 ยอมรับด้วยใจ

ตอนที่ 292 ยอมรับด้วยใจ

หลังโจวหุยฉลองวันเกิดเสร็จ ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างแท้จริง ต่างจากเดิมมาก

หลายปีมานี้เขามักรู้สึกร่างกายถูกพันธนาการด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น ขยับเพียงเล็กน้อยก็เหนื่อย ไม่ได้รู้สึกเบาสบายเช่นนี้นานแล้ว ทำให้เขาอยากทำอะไรสักอย่าง

เขาอยากเสด็จประพาสเจียงหนาน

เยี่ยนจื่อกุยได้ยินเพียงต้นคำ ปฏิกิริยาแรกคือปฏิเสธ เจ้าร่างกายเพิ่งดีได้ไม่กี่วัน ก็คิดจะออกเดินทางไกล ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้

“ก็มิใช่จะไปได้ในทันที ปล่อยให้คนข้างล่างค่อย ๆ เตรียมก่อน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาปีครึ่งปี เราก็ไปเพียงสามเดือน เจ้าว่าไปช่วงฤดูใบไม้ผลิต่อฤดูร้อนดี หรือปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วงดี” โจวหุยมองเยี่ยนจื่อกุยอย่างอ่อนโยน “ดูเถิด ตั้งแต่เราขึ้นครองราชย์ ไม่เคยระดมกำลังรบทำสงครามโดยพลการ ไม่เคยบูรณะโถงตำหนักใหญ่โต เราไม่ต้องการพิธีผนึกเซ่นฟ้าที่ไท่ซาน เราเพียงอยากไปเจียงหนานเที่ยวสักหน่อย ไม่เกินเลยไปกระมัง”