กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 127 เปิดใจใต้แสงจันทร์
ร่ายรำไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยากแสดงฝีมือแก้เหงาจริง ๆ หรือเป็นเพราะตนเองอยากเล่นสนุกกันแน่
อย่างไรก็ตาม เยี่ยนจื่อกุยได้ร่ายวิชาทวนอย่างสะใจภายใต้แสงจันทร์จนสำเร็จความอยาก ถึงใจยิ่งนัก
แววตาที่โจวหุยมองนางนั้นอ่อนโยนเสมอ เพียงเมื่อเยี่ยนจื่อกุยเก็บทวนแล้วหันมามอง เขาจึงเผยความเศร้าเล็กน้อย “ตำหนักบูรพาทำให้เจ้ารู้สึกไม่เป็นอิสระกระมัง”
เยี่ยนจื่อกุยชะงัก นางอยากเห็นใบหน้าของโจวหุยให้ชัด แต่แสงจันทราเป็นเช่นนี้เอง ดูเผิน ๆ คล้ายชัดเจน พอเพ่งมองกลับพร่ามัวไปหมด
นางจึงเลิกแยกแยะว่าที่โจวหุยพูดเช่นนี้เป็นความจริงใจหรือการหยั่งเชิง
นางวางทวนยาวลง แล้วนั่งลงบนขั้นหินด้วยตนเอง เอามือยันพื้นไว้ข้างหลังพลางแหงนมองพระจันทร์ “อะไรคืออิสระ”
“ที่ใดเล่ามีอิสระอย่างแท้จริง”
โจวหุยเดินเข้ามาใกล้ ถอดผ้าคลุมออก หวังให้เยี่ยนจื่อกุยปูรอง เพราะขั้นหินเย็น
เยี่ยนจื่อกุยดึงเขาลงมา แล้วมุดเข้าไปในผ้าคลุมของเขา ทั้งสองนั่งรองด้วยชายผ้าด้วยกัน