ตอนที่ 52 อิสรภาพ

ตอนที่ 52 อิสรภาพ

โจวหงต้องการออกจากวังไปใช้ชีวิต

แรกเริ่มรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง เพราะเขายังไม่ถึงวัย อีกทั้งออกจากพระราชวังง่าย แต่จะเข้าพระราชวังอีกครั้งกลับยาก

บ้านที่เขาเติบโตมาแต่เล็กมิใช่บ้านของเขา หากเป็นบ้านขององค์รัชทายาท

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ่งมีทั้งความริษยาและความแค้น

ได้แต่ปลอบใจตนเองว่า องค์รัชทายาทเป็นคนอายุสั้น เรื่องอนาคตใครจะพูดถูก

เมื่อถึงเวลาที่เขาจะออกจากวังจริง ๆ เขาก็ยิ้มได้อีกครั้ง ภายหน้าอยู่ในจวนราชันเขาคือฟ้า ธรรมเนียมทั้งหลายเขากำหนดเอง เขาสามารถมีอิสระได้เต็มที่

กุ้ยเฟยน้ำตาไหลพราก ส่วนใจของเขาเหมือนลูกศรที่ผละออกไปแล้ว

“เจ้าอยู่นอกวังต้องดูแลตนเองให้ดีเป็นอันมาก” กุ้ยเฟยจับมือเขาไว้กำชับ “อย่าคิดว่าออกจากวังแล้วจะไม่มีผู้ใดดูแลเจ้า เจ้าอยู่ในเมืองหลวงนี้ หากเสด็จพ่อได้ยินข่าวสั่งเรียกเจ้ามาถามก็เพียงชั่วเวลาหนึ่งคำพูดเท่านั้น”

“เหนือเจ้ายังมีอ๋องไต้ กิจใด ๆ จงยึดเขาเป็นแบบอย่าง อย่าล้ำเส้นเป็นอันขาด”