ตอนที่ 19 ออกจากวัง

ตอนที่ 19 ออกจากวัง

เยี่ยนจื่อกุยหาดอกโบตั๋นเว่ยจื่อมาได้ นางจึงมีบารมีของตนเองในตำหนักบูรพา

ทว่าถึงกระนั้น เฉียนหมิงให้ทำสิ่งใด นางก็ทำสิ่งนั้น

ชุยอวิ๋นเตือนนางว่า พวกเจ้ามีศักดิ์ระดับเดียวกัน ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องฟังคำนาง

“ข้าเพิ่งมาถึงใหม่ ต่อให้ช่วงนี้ทำผิดพลาดไป ก็ยังอ้างได้เพียงประโยคที่ว่า ข้าเพิ่งมาไม่รู้เรื่อง เพื่ออธิบายให้ผ่านพ้นไป ฉะนั้นจึงต้องฉวยช่วงเวลานี้ทำความคุ้นเคยกับราชกิจฝ่ายในให้ทั่วถึง หลังจากนี้จะไม่มีช่วงเวลาที่ผ่อนปรนเช่นนี้อีกแล้ว” เยี่ยนจื่อกุยมีความคิดของนางเอง นางมิได้เชื่อฟังอย่างไร้เหตุผล

ชุยอวิ๋นงุนงง เพิ่งมาถึงใหม่ ไม่ควรหรือที่จะระวังตัวไม่กล้าเกินก้าว ระมัดระวังไม่ให้ผิดพลาดเป็นที่ตั้ง เหตุใดนางจึงทำตรงกันข้ามกับผู้คนทั้งหลาย วิ่งชนไปทั่วในที่ที่ไม่คุ้นเคย เช่นนี้ถูกต้องแล้วหรือ

โจวหุยเห็นเยี่ยนจื่อกุยทั้งเช้าและเย็นติดต่อกันหลายวัน เดิมคิดว่านางเพิ่งมาใหม่จึงถูกคนเก่าอบรมธรรมเนียม แต่จนกระทั่งนางหาดอกโบตั๋นเว่ยจื่อมาได้ พิสูจน์แล้วว่าความสามารถของนางสมควรมีสิทธิ์มีเสียงในตำหนักบูรพา กระนั้นพอถึงวันรุ่งขึ้น ผู้ที่อยู่ตั้งแต่เช้าจรดเย็นก็ยังเป็นเยี่ยนจื่อกุย

โจวหุยจึงถามตรง ๆ ว่า “เราผู้นี้จำได้ว่านางกำนัลและขุนนางหญิงล้วนผลัดเวรกันมิใช่หรือ”