บทที่ 221: เพลงบรรเลงโรงละครลิงหักหาญกองทัพนับหมื่น

บทที่ 221: เพลงบรรเลงโรงละครลิงหักหาญกองทัพนับหมื่น

ขณะที่หลี่ฮ่าวเป่าปี่ซั่วนา ท่วงทำนองเพลงโรงละครลิงก็ดังกระหึ่มไปทั่วสนามรบ

คราวนี้หลี่ฮ่าวใช้กระบวนท่าคลื่นเสียง แม้ว่ากลองศึกฝ่ายของหลี่เฉิงเหว่ยจะดังสนั่นจากฝั่งตรงข้าม แต่ก็ไร้ผลต่อท่วงทำนองของเขา

เพียงชั่วพริบตาสนามรบทั้งหมดก็กลายเป็นแดนอเวจี เดิมทีกองทหารม้าภายใต้สังกัดของหลี่เฉิงเหว่ยตั้งกระบวนทัพและบุกตะลุยเข้ามา แต่จู่ๆ ม้าศึกก็สะดุดล้ม ทั้งกองทัพพากันร่วงหล่นลงพื้น บาดเจ็บล้มตายอย่างหนักในทันที

เหล่าทหารราบยิ่งย่ำแย่หนัก เมื่อท่วงทำนองของโรงละครลิงซึมซาบเข้าสู่โสตประสาทเป็นครั้งแรก พวกเขากลับรู้สึกว่าแก่นแท้แห่งท่วงทำนองนั้นงดงามและน่าฟังเสียเหลือเกิน

ทว่าเมื่อมันลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ทำนองของโรงละครลิงก็กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นทุกที จนทำให้ทหารผ่านศึกที่ผ่านการสู้รบมานับครั้งไม่ถ้วนถึงกับหลั่งเหงื่อกาฬท่วมหน้าผาก

ในเวลาเดียวกัน ผู้คนทั้งหมดที่พวกเขาเคยสังหารมาตลอดหลายปีกลับปรากฏชัดเจนขึ้นเบื้องหน้า

ในบรรดาผู้คนที่ถูกฆ่า มีทั้งศัตรู เพื่อนฝูง ครอบครัว และสหายร่วมรบ... พวกเขาอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวแหลมคม แล้วโผนเข้าใส่พวกเขา

ทหารผ่านศึกที่มีจิตใจแน่วแน่ยังพอประคับประคองตัวไว้ได้ แต่เหล่าทหารใหม่ที่มีจิตใจอ่อนแอนั้นกลับย่ำแย่สุดขีด พวกเขาตะโกนเสียงหลงว่า "อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา..." ก่อนจะชักกระบี่ฟันสะเปะสะปะไปรอบทิศทาง

ด้วยการกระทำดังกล่าว กองทัพของหลี่เฉิงเหว่ยจึงสูญเสียกระบวนทัพในทันที และค่ายกลทหารทั้งหมดก็ตกอยู่ในความโกลาหล