ตอนที่ 94 จัดการเธอไม่ได้เลย!

ม่านแดงบนเวทีอยู่ในสภาพปิดสนิท

เข้ากับดีไซน์ย้อนยุคของอาคารโรงละคร เวทีหลักที่ถูกม่านปกคลุมเต็มไปด้วยความลึกลับ และนอกจากนั้น ที่นั่งเมนเทอร์ซึ่งอยู่ใกล้เวทีย่อยที่สุด—

เสียงแซกโซโฟนบรรเลงนำดังขึ้น ทำนองอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของยุคทอง (1940s - 1960s) ก้องกังวานอยู่ข้างหูทุกคน ภาพจากกล้องบนจอใหญ่ไร้สีโฟกัสไปที่คนคนเดียว

เขากลมกลืนเข้าไปในที่นั่งผู้ชม ชุดสูทสีแดงทั้งชุดราวกับสุภาพบุรุษผู้สง่างามและสูงศักดิ์ ปลายนิ้วแตะอยู่ที่หมวกทรงสูง ข้อมือพลิกเบา ๆ พร้อมกับยกหมวกขึ้นแนบหัวใจและลุกขึ้นยืน