กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอจนเสียงร้องจบลงและโน้ตของดนตรีประกอบก็แผ่วหายไป
เมนเทอร์แดนซ์จินไท่ผู้เป็นชายแกร่งแต่ขี้เศร้าใจ ถูกความเศร้าที่เจียงอี่อันถ่ายทอดออกมาสะเทือนใจ กำลังอยากระบายความรู้สึกสักหน่อย
พอหยิบไมโครโฟนขึ้นมาจะใช้ทิชชู่เช็ดน้ำตา ก็เห็นเจียงอี่อันที่เมื่อวานยังร้องไห้ด้วยความลึกซึ้ง กลับคืนสู่สีหน้าเรียบเฉยในพริบตา
เสียงสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอของจินไท่ก็สะดุดลง
“เด็กฝึกเจียงอี่อัน” เขาเกาหัวอย่างหงุดหงิด
“เธอออกจากบทเร็วเกินไปแล้ว!”
ชายหนุ่มร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าถือทิชชู่ไว้ในมือ ถ้าเช็ดน้ำตาก็ดูเสแสร้งเกินไป ถ้าไม่เช็ดก็ตลกเกินไป จินไท่ถอนหายใจเฮือก สายตาที่มองเจียงอี่อันก็อดกลายเป็นน้อยใจขึ้นมาไม่ได้