กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จินช่านตกใจจนทำตัวไม่ถูก “อ๊า ๆ! เธอ (เจียงอี่อัน) มองมาทางนี้แล้ว! ทำไงดี ทำไงดี!”
ฉู่ซวี่: “&%*#... (เพราะถูกปิดปากจนโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้)!”
ในสายตาของจินช่าน ฉู่ซวี่ และฉู่จิงเจ๋อทั้งสามคน เจียงอี่อันจู่ ๆ ก็หันหลังกลับ แล้วเดินเร็ว ๆ มาทางนี้
ฉู่จิงเจ๋อเงียบ ๆ ถอยห่างจากฉู่ซวี่และจินช่านที่กำลังหยอกกันอยู่เล็กน้อย โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าข้างของเสื้อคลุมสั่นสองครั้ง แต่เขาไม่ได้ดูข้อความในโทรศัพท์มือถือ
มองเจียงอี่อันเดินผ่านไป
ในดวงตามีความฉงนเล็กน้อย น้ำเสียงสงบอ่อนโยนของฉู่จิงเจ๋อแฝงความปรารถนาดี
“ยังจะไปห้องซ้อมอีกไหม โรงอาหารใกล้ปิดแล้ว”
“ไม่ใช่ ฉันจะไปหาเมนเทอร์ชิว”
คำตอบของเจียงอี่อันลอยกระจ่างในสายลมเบา ๆ ร่างกายได้เดินห่างออกไปแล้ว