กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในสายตา มีร่างหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะเรียน กำลังจัดหนังสือเรียนและอุปกรณ์การเรียนอย่างใจเย็น
หัวของจินช่านค่อย ๆ หันไป 30 องศา เขาเอ่ยชวนโดยแทบไม่มีความหวังว่า “เสี่ยวอันอัน ต่อไปฉันไปห้องซ้อมกับเธอได้ไหม”
เจียงอี่อัน: “ถ้าเวลาตรงกันได้ ก็ได้”
เวลากลับมาสู่ปัจจุบัน
จินช่านซาบซึ้งจนร้องไห้ ปาดน้ำตาที่มองไม่เห็น
“ตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็สาบานว่า จะต้องเป็นเพื่อนกับเจียงอี่อันให้ได้”
“เธอใจดีจริง ๆ ไม่ปฏิเสธฉันเลย ฮือ ๆ——”
ฉู่จิงเจ๋ออ้าปากจะพูดแต่ก็หยุด
อ้าปาก หุบปาก อ้าปากอีกครั้ง อดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็อดไม่ไหว “เป็นไปได้ไหมว่าเธอแค่ไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ”
จินช่านเอียงหัวช้า ๆ เหนือหัวค่อย ๆ ผุดเครื่องหมายคำถามที่ไร้เดียงสาและงุนงง