กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 นับจากนี้ ปู่เวิน ย่าซ่ง และน้องสาวอิ๋งอิ๋งต่างหากคือครอบครัวที่แท้จริงของเขา
“ตื่นแล้วเหรอ! พี่ถังจั๋ว!”
พอเวินอิ๋งอิ๋งเห็นถังจั๋วลืมตา เธอก็วางดอกไม้ในมือลงทันที แล้วเดินมาข้างเตียงคนไข้ของเขา
ถังจั๋วพยักหน้าแล้วส่งเสียง “อืม” เบา ๆ ก่อนจะเผลอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง
เวินอิ๋งอิ๋งเห็นแล้วรีบห้าม
“ไม่ได้ ๆ พี่ถังจั๋ว ตอนนี้ขยับตัวตามใจไม่ได้ รีบนอนลง!”
ถังจั๋วได้ยินเช่นนั้นก็จำต้องนอนลงอย่างว่าง่าย
เขามองเวินอิ๋งอิ๋งที่อยู่ตรงหน้า ร่างอ้อนแอ้นและรอยยิ้มสดใสของเธอทำให้รู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
ที่คุ้นเคยคือน้ำเสียงยามเด็กสาวพูด รอยยิ้มสดใสยังคงเหมือนภาพในความทรงจำ
ส่วนที่แปลกตาคือรูปลักษณ์ภายนอก