บทที่ 97: จับเป็นแม่ทัพศัตรู

บทที่ 97: จับเป็นแม่ทัพศัตรู

“อย่าตีหมู”

องครักษ์แถวหน้าของกององครักษ์ประจำตัวฟังภาษาต้าฉู่ไม่เข้าใจ ได้แต่เห็นก้อนแป้งน้อยกระโดดลงจากหลังหมู ในมือไม่มีไม้กระบองอีกต่อไป ทว่าบนแผ่นหลังกลับสะพายหม้อใบหนึ่งอยู่

มีคนหัวเราะออกมา

“นางไม่มีอาวุธแล้ว!”

ทันทีที่เสียงหัวเราะนั้นหลุดออกมา เจียงเหอก็มาถึงหน้าโล่แล้ว

นางไม่ต้องการเสียเวลา

จมูกหมูมีเลือดไหล ไหล่ของบิดาก็มีเลือดไหล ด้านหลังประตูเมืองยังมีคนป่วยรอยาอยู่ หากกองบัญชาการกลางของเป่ยตี๋ไม่ล้มลง วันนี้คงต้องสู้กันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

ขาดทุนเกินไปแล้ว

นางจะจับตัวใหญ่