บทที่ 32: พิษในน้ำซ่อนหยก

บทที่ 32: พิษในน้ำซ่อนหยก

“เดินให้เร็วหน่อย”

ซูไป๋รัดสายหีบยาให้แน่นขึ้น แล้วเร่งฝีเท้าตามเจียงเหอ

เขาเดินไม่ช้า

ช่วงหลายปีที่เป็นหมอประจำกองทัพ เขาเคยเดินทางยามค่ำคืนมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าเมื่อเทียบกับเจียงเหอแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่มาก

นางตัวเล็ก ฝีเท้าเบา และเลือกเดินไปตามบริเวณที่หญ้าขึ้นน้อยอยู่เสมอ เมื่อพบก้อนหินก็ไม่อ้อม เพียงก้าวข้ามไปโดยตรง หากเจอร่องน้ำ นางจะกระโดดข้ามก่อน แล้วค่อยหันกลับมามองเขา

หลังถูกนางมองอยู่สองครั้ง ซูไป๋จึงกล่าวว่า “ข้าข้ามไปได้”

เจียงเหอพยักหน้า “เจ้าเดินช้า”

ซูไป๋ “...”

เขาก้มหน้าก้าวข้ามร่องน้ำไปโดยไม่โต้เถียง