กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 203
"ในตัวคุณนอกจากเหมืองเพชรแล้ว น่าจะไม่มีอย่างอื่นอีกแล้วกระมัง?" ซูฟางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"นั่นก็ไม่ใช่ครับ หินกับไม้ยังมีอยู่ แค่ว่ามันน้อย การพัฒนาเลยยากลำบาก เพชรของผมก็แทบจะขายไม่ออกเลย ไม่มีใครเอาเลยสักคน" 《ไม้หูหนูเครื่องเก็บเกี่ยว》 ตอบกลับมา
ซูฟางเข้าใจดีเช่นกัน คนที่มีทรัพยากรดีกลับหาผู้ซื้อไม่เจอ ส่วนคนที่อยากได้ทรัพยากรก็หาผู้ขายที่เหมาะสมไม่เจอเสียที
เรื่องทำนองนี้ซูฟางพบเจอมามากเกินไปแล้ว หลายคนอยากจะเพิ่มเขาเป็นเพื่อนเพื่อขายทรัพยากรให้ แต่คนที่อยากเพิ่มเขามีมากจนเกินไป ซูฟางรู้สึกรำคาญจนแทบตายอยู่แล้ว
"ในร้านค้าของผมไม่ได้มีรับซื้ออยู่หรอกหรือ เพชรที่คุณมีก่อนหน้านี้ก็น่าจะเอาไปใส่ในนั้นเพื่อขายคืนแล้วไม่ใช่หรือ"