กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ฝน
เงาจันทร์เลือนราง แสงนวลส่องรับกัน นอกห้องพลันมีลมกลางคืนพัด ทำให้ต้นไม้เก่าแก่ส่งเสียงซู่ซ่า
ไม่นาน ฝนเม็ดเล็กโปรยลง ค่อย ๆ จากช้าเป็นเร็ว เสียงเปาะแปะดังไม่หยุด
“อา~”
เสียงร้องสูงทะลุราตรี ก่อนถูกกลบด้วยเสียงฝนเร่งรัว
น้ำฝนไหลตามชายคา ไม่รู้เมื่อใดตรงระเบียงนอกห้องดูเหมือนมีแมวป่าตัวเล็กมา เสียงร้องของมันทอดยาว ราวกับบรรเลงประกอบสายฝน บางคราวยาว บางคราวสั้น บ้างช้า บ้างเร็ว
เสียงร้องประสานกับลมราตรีอย่างพอดีเสมอ ส่วนขาเตียงในห้องเพราะเก่าและชำรุด ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามมา