กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 คู่หมั้นของข้า
วันรุ่งขึ้น
ต้นไม้เก่าในลานราวกับเหลืองเฉาในชั่วข้ามคืน ใบไม้ฤดูสารทไม่กี่ใบห้อยอยู่บนยอดกิ่ง เติมกลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงให้ฟ้าดิน
“ปัง ๆ ๆ~ น้องหญิง เจ้าไม่ได้บอกมาตลอดหรือว่าอยากได้ลูกนกบุปผาหลากสี ข้าเอามาให้แล้ว รีบเปิดประตูสิ”
นอกลานมีเสียงเคาะประตูกับเสียงชายหนุ่มตะโกน สวี่ซานเยี่ยนลืมตา หันมองหวังจื่อเซวียนที่นอนอยู่ข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
หวังจื่อเซวียนขยี้ผมยุ่งเล็กน้อย กล่าวอย่างจนใจ “เป็นหวังเหวินเจี๋ย ลูกพี่ลูกน้องจากบ้านท่านลุงสี่ของข้า ตามตื๊อข้าทั้งวัน แต่เห็นแก่หน้าท่านลุงสี่ ข้าก็พูดอะไรแรงนักไม่ได้”