กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231
"ไม่เชื่อฟังเลยนะเรา" ซูอวี่มองลูกหมีหลีหยวนพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จากนั้น ซูอวี่ก็หันไปมองหนูชางหลานแล้วพูดว่า "ฝากด้วยนะ"
หนูชางหลานพยักหน้าอย่างมีชีวิตชีวาราวกับมนุษย์ ก่อนจะยืนสองขาด้วยขาหลังทั้งสองข้าง แล้วโบกขาหน้าทั้งสองไปทางลูกหมีหลีหยวน ดูคล้ายกำลังข่มขู่มันอยู่ เพียงแต่ลูกหมีหลีหยวนกลับไม่กลัวมันเลยแม้แต่น้อย ยังคงส่งเสียงอ้อแอ้ไม่หยุด สีหน้าดุดันแบบเด็กน้อยก็ยังไม่เปลี่ยน
เมื่อเห็นภาพนี้ ซูอวี่ก็หัวเราะ "เจ้าตัวเล็ก ดูท่ามันจะไม่กลัวนายเลยนะ"
หนูชางหลานคงรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าซูอวี่ จึงไม่คิดข่มขู่ด้วยวาจาอีกต่อไป แต่กลับกำหมัดชกใส่ลูกหมีหลีหยวนอย่างต่อเนื่อง หมัดแล้วหมัดเล่ากระแทกลงบนตัวของมัน