กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227
"เฮ้อ ในที่สุดก็ตายเสียที!"
หลังจากยืนยันแล้วว่าหมีหลีหยวนหมดลมหายใจจริง ๆ เหวินตงก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นทันที หอบหายใจอย่างหนัก
เหนื่อย เหนื่อยแทบขาดใจ!
แม้ตั้งแต่ต้นจนจบเขาจะทำหน้าที่เพียงช่วยเหลือ ไม่ใช่กำลังหลักในการโจมตี แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงเพราะเหตุนี้ หมีหลีหยวนก็ไม่ได้ปล่อยเขาไว้เพียงเพราะพลังโจมตีของเขาต่ำ ต่อให้มันไม่ได้จงใจพุ่งเป้ามาที่เขา แค่แรงกระเพื่อมจากการโจมตีก็เป็นภัยคุกคามร้ายแรงสำหรับเหวินตงแล้ว
ดังนั้น ตลอดช่วงเวลาที่ต่อสู้ เหวินตงจึงต้องเกร็งประสาทตลอดเวลา จนกระทั่งถึงตอนนี้เขาถึงได้ผ่อนคลายลงเสียที
"เป็นอย่างไรบ้าง ได้อะไรกลับมาบ้างไหม?" ซูอวี่มองเหวินตงพลางยิ้มถาม