เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206
"ซูอวี่ ถึงตอนนั้นฉันกลับมาแล้วจะขอติดตามนาย" จางหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกล้อกึ่งจริงจัง
ภายในใจจางหยางยังคงรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง แม้ว่าทั้งสองจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่เมื่อก้าวเข้าสู่สังคมแล้ว จะยังมีสักกี่คนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้น? นับจากนี้เป็นต้นไป ช่องว่างระหว่างเขากับซูอวี่มีแต่จะยิ่งถ่างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถึงวันที่ซูอวี่เรียนจบมหาวิทยาลัย ช่องว่างระหว่างพวกเขาเกรงว่าคงกว้างราวกับหุบเหวลึก ถึงตอนนั้นทั้งสองคงไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกแล้ว หรืออาจถึงขั้นกลายเป็นคนละโลกกันด้วยซ้ำ ซูอวี่จะยังยอมช่วยเขาอยู่หรือไม่ เรื่องนี้พูดยากจริง ๆ
"ได้สิ"
สิ่งที่เหนือความคาดหมายของจางหยางก็คือ ซูอวี่ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แทบไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย