กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119
หลังจากซูอวี่ได้รับตรานักยุทธ์แล้วก็เดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงซือโหรวกับเสี่ยวเยว่ที่ยังคงมีสีหน้าซับซ้อน
"เอาล่ะ คนก็ไปแล้ว ยังไม่ได้สติอีกหรือไง?" ซือโหรวเอ่ยกับเสี่ยวเยว่
"พี่ซือโหรว เมืองซิงเยว่ของเรามีอัจฉริยะระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?" เสี่ยวเยว่ถาม
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง" ซือโหรวตอบ "เอาล่ะ เธอเข้าเวรต่อเถอะ ฉันไปก่อน"
"พี่ซือโหรว พี่ซือโหรว!"
แต่ซือโหรวกลับเดินจากไปอย่างรวดเร็ว พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาระหว่างทาง
"พ่อ หนูมีเรื่องจะบอก พ่อยังจำเรื่องครั้งก่อนได้ไหม..."
เสี่ยวเยว่มองแผ่นหลังของซือโหรวที่เดินจากไป ก่อนจะได้แต่นั่งลงประจำตำแหน่งด้วยความสงสัยเต็มอก ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับซูอวี่ในใจกลับยิ่งเพิ่มขึ้นจนแทบระงับไม่อยู่