เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
"ยังเป็นรุ่นพี่ซ่งที่มีหน้ามีตาจริงๆ" จางหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ ซูอวี่มองไปบนเวทีแล้วเอ่ยด้วยความอิจฉา "เมื่อไหร่ผมถึงจะมีโอกาสแบบนี้บ้างล่ะเนี่ย"
"ขอแค่การสอบสายยุทธ์รอบนี้ นายสอบได้ที่หนึ่งกลับมา สักวันเวลาที่นายกลับมาที่โรงเรียน เหล่าผู้บริหารโรงเรียนก็ต้องเชิดชูบูชาพนายดั่งบรรพบุรุษแน่นอน" นักเรียนอีกคนด้านข้างเอ่ยยิ้มๆ
"ที่หนึ่ง?" จางหยางหัวเราะเยาะตัวเอง "นั่นคือสิ่งที่พวกเราควรคิดถึงอย่างนั้นหรือ? แค่ผมสอบติดมหาวิทยาลัยยุทธ์ได้ก็ดีถมไปแล้ว ส่วนเรื่องที่หนึ่งอะไรนั่น ชาตินี้คงไม่มีวาสนาต่อกันหรอก"
ที่หนึ่ง นั่นไม่ใช่เรื่องที่เหล่านักเรียนโรงเรียนที่ 4 อย่างพวกเขาควรจะคิดถึง ต่อให้เป็นแค่ที่หนึ่งของเมือง ก็ยังไม่มีส่วนแบ่งสำหรับโรงเรียนที่ 4 ของพวกเขาเลย นับประสาอะไรกับที่หนึ่งของมณฑลหรือที่หนึ่งทั่วประเทศกันล่ะ