เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71
"ถูกต้อง!" ซูอวี่กล่าว "อย่างน้อยอีกหนึ่งร้อยตัว ส่วนจะบาดเจ็บหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย ตัวที่แขนขาดขาหายแบบนี้ผมก็เอา ขอเพียงอย่างเดียวคือต้องไม่ตาย ต้องเป็นตัวที่ยังมีชีวิตอยู่ ต่อให้เหลือลมหายใจแค่รดรินก็ยังได้"
สำหรับคำขอของซูอวี่แล้ว เถาซินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าซูอวี่ต้องการซื้อตั๊กแตนตำข้าวมัจจุราชอย่างน้อยหนึ่งร้อยตัว เขายิ่งตกใจหนักเข้าไปใหญ่
ทว่าหลังจากความตกใจก็คือความปีติยินดี:
นี่มันการค้าครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย!
ตั๊กแตนตำข้าวมัจจุราชหนึ่งร้อยตัวนั้นราคาไม่ถูกเลย สำหรับตั๊กแตนตำข้าวมัจจุราชปกติทั่วไป เขาย่อมไม่นำมาขายในราคาที่ต่ำจนน่าใจหายเช่นนี้ ด้วยเหตุนี้ ในการขายตั๊กแตนตำข้าวมัจจุราชหนึ่งร้อยตัวนี้ เขาย่อมทำกำไรได้ไม่น้อย มากกว่าการขายหนูชางหลานก่อนหน้านี้เสียอีก