กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 392 ตำหนักเทียนฉงลงสนาม
ฝีเท้าผู้เฒ่าไป๋ชะงัก เขาแตะลำคอโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู่เหมือนมีนิ้วเย็นจัดลูบผ่านเส้นชีพจร
เขาป้ายเลือดจากหว่างคิ้วเข้าดวงตา จึงเห็นเส้นใสจำนวนมากยื่นจากแขนเสื้อผู้พิพากษา พันร่างตนแน่นแล้ว
ผนังหุบผาสองฝั่งค่อย ๆ หลุดร่อน ลมปราณใต้เท้าผู้เฒ่าไป๋แข็งเป็นขั้นบันได
ทุกครั้งที่ก้าวขึ้น เส้นใสจะขาดหลายเส้น ขณะเดียวกันรอยแตกบนไม้บรรทัดเขียวลามถึงข้อมือ
“เขากำลังฝืนย้อนเส้นลมปราณ!”