กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 257 [จิตท่องไท่ซวี!]
กลางวันแสก ๆ ป่าเขียวชอุ่ม
เหนือฟ้าราวมีพลังดาวที่มองไม่เห็นค่อย ๆ หย่อนลงมา ยากที่ตาเปล่าจะเห็นร่องรอย
แสงกระบี่สายหนึ่งดุจมังกรทะยานจากเหว พาดผ่านท้องฟ้า
ยอดเขาราวเต้าหู้โดนคมมีด ถูกผ่าแยกเป็นสองส่วนพร้อมเสียงแตก
ภูเขาถล่มลง แผ่นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันดุจเมฆเหลืองกดทับ
นกในป่าตื่นตกใจบินว่อน ปีกกระพือวุ่น เสียงร้องโหยหวน
“คิดไม่ถึงว่าการเริ่มฝึกวิชากระบี่ใหม่ตั้งแต่ต้นจะยุ่งยากถึงเพียงนี้”
“แม้แต่ข้ายังใช้เวลาสามปี จึงฝึกกฎกระบี่เทียนกังถึงขั้นสำเร็จใหญ่”
“เดิมยังคิดว่าตนพึ่งระบบมากเกินไป”