กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 161 [บรรพชนต้าสวียน!]
มังกรไม้ที่นักพรตหลิงมู่เรียกออกมามีลำตัวใหญ่โต เกล็ดเรียงแน่นดุจเกราะ เมื่อปะทะกับคมวายุที่หนาแน่นราวป่าไม้
เพียงชั่วพริบตา ร่างมังกรก็เต็มไปด้วยบาดแผล เศษไม้มากมายปลิวว่อน
แต่ทุกครั้งที่บาดแผลเพิ่งปรากฏ แสงสีเขียวใสดุจผลึกก็ไหลออกจากแก่นไม้ บาดแผลสมานตัวอย่างรวดเร็ว จนกลับคืนดังเดิม
“ช่างน่ารำคาญจริง ๆ!”
เฟิงอิ่นจื่อสบถเบา ๆ
ชื่อเสียงของนักพรตหลิงมู่ในแดนบรรพชนไม่น้อยเลย
กว่าครึ่งก็เพราะความสามารถฟื้นฟูตัวเองอันน่าสะพรึงกลัวนี้
หากไม่มีพลังพอจะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสในคราวเดียว
เมื่อใดที่ตกเข้าสู่ศึกยืดเยื้อ เกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่คนที่สูบพลังสู้กับนักพรตเฒ่าผู้นี้ไหว