กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 150 ปราณกระบี่พาดฟ้า
หลินฟู่ยืนกลางทุ่ง ฝักกระบี่ห้อยเบา ๆ ดุจจันทร์หนาวแขวนกลางฟ้า
ดวงตาจับจ้องอู่หม่า แม้ร่างยังไม่ขยับ แต่อานุภาพกลับกางออกแล้ว
มือขวาค่อย ๆ เลื่อนไปยังด้ามกระบี่ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ มีไอเย็นหมุนเวียนอยู่ระหว่างนั้น
เสียง “ชิ้ง” ใสกังวานดังขึ้น กระบี่หลิงซวงออกจากฝักตามเสียง
แสงกระบี่ดุจผืนแพร ส่องไปทั่วทุ่ง ไอหนาวบีบคั้น แม้แต่อากาศยังจับตัวเป็นเกล็ดน้ำค้าง
ทันทีที่กระบี่นี้ออก พืชพรรณรอบด้านต่างรับรู้ความเย็น หนาวสั่นจนกิ่งใบสั่นไหว
“เด็กคนนี้เข้าใจแก่นแท้ของ ‘เหมยหนาวสะท้อนหิมะ’ แล้วจริง ๆ”
“เพียงยังขาดการขัดเกลาอีกหน่อย”
อี้ซานมองหลินฟู่พลางพยักหน้า