บทที่ 30 - อัจฉริยะ

บทที่ 30 - อัจฉริยะ

แสงแดดยามเช้าสดใสสว่างตา

ประกายแสงอบอุ่นทอประกายตกลงมาบนแก้มของหลินเซี่ยชิง

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เงาของหน้าต่างทาบทาตัดสลับกัน เป็นวันที่อากาศดีอีกวันหนึ่ง

หลินเซี่ยชิงมีนิสัยอย่างหนึ่งคือเวลาหลับไม่ชอบปิดผ้าม่าน เพราะเธอกลัวว่าจะพลาดแสงแดดอบอุ่นยามรุ่งอรุณ

เมื่อคืนไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็หลับลึกไปแล้ว เธอเหยียดแขนบิดขี้เกียจ สายตามองไปยังประตูห้อง ประตูยังคงปิดสนิทเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด

ดวงตากลมโตกลอกไปมา หลินเซี่ยชิงค่อยๆ ย่องลงจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าประตูห้อง

เส้นผมเส้นหนึ่งที่ผูกพันไว้ระหว่างที่จับประตูกับวงกบยังคงอยู่สภาพเดิม ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

หลินเซี่ยชิงที่ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตของเฉินโม่เชิดหน้าขึ้น ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

"ฮึ คนไม่มีความกล้า..."