บทที่ 4 - ขอยืมโทรศัพท์หน่อย

บทที่ 4 - ขอยืมโทรศัพท์หน่อย

หลินเซี่ยชิงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากอนามัย หน้าแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา

วันนี้เธอขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วจริงๆ

เริ่มจากตอนที่เมาไม่ได้สติไปหยิกแก้มเขาเข้า นึกว่าเป็นความฝันหวานชวนเคลิ้ม

ต่อมาก็โดนเขาดุใส่จนร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

จากนั้นยังควักเงิน 50 หยวนออกมาไม่ได้ ถึงขั้นต้องจำใจเขียนสัญญายืมเงิน

ตลอดกระบวนการเต็มไปด้วยความอับอายและความกระอักกระอ่วนที่ถูกรังเกียจ

สุดท้ายรู้สึกว่าในที่สุดก็หลุดพ้นจากเงื้อมมือมารมาได้ คิดว่าจะได้ทำตัวหยิ่งผยองสักครั้งด้วยการกระแทกประตูปิดใส่หน้าแล้วเดินจากไป

ทว่ายังไม่ทันถึงครึ่งนาที เธอกลับต้องวิ่งโร่กลับมาอีก

หลินเซี่ยชิงรู้สึกว่าทั้งชีวิตของเธอไม่เคยตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชขนาดนี้มาก่อนเลย