ตอนที่ 239 เจ้าอย่าเข้ามานะ

ในถังไม้นี้ คือน้ำอุจจาระที่หมักไว้นานหลายวันที่เว่ยอันหนิงสั่งให้คนตระเตรียมไว้เพื่อมู่หรงหวยโดยเฉพาะ

เจียงเทียนใช้หน้ากากชิ้นหนึ่งปิดใบหน้าของตนไว้ ยามนี้เขาเกลียดเหลือเกินที่ตนเองยังมีการดมกลิ่นอยู่!

“พวกเจ้าอย่ามัวยืนเหม่อ รีบลงมือเร็วเข้า” เจียงเทียนตะโกนสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ด้านข้าง

ส่วนผู้คนรอบข้างก็พากันถอยร่นเพราะกลิ่นเหม็นเน่านี้ จนทำให้บริเวณแถบนี้แทบจะกลายเป็นพื้นที่รกร้างว่างเปล่า

เว่ยอันหนิงมิได้ลงมือรุนแรงกับมู่หรงหวยมากนัก เพราะเกรงว่าเขาจะไม่ฟื้นขึ้นมา ยามนี้เขาถูกกลิ่นรมจนได้สติแล้ว

เขาลืมตาขึ้นอีกครา แขนทั้งสองข้างถูกแขวนไว้จนปวดร้าว หน้าผากก็เจ็บปวดอย่างยิ่งเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่นั้น

กลิ่นเหม็นทำให้เขาขมวดคิ้ว “กลิ่นอะไรกัน เหตุใดถึง……”

วาจาของเขายังมิทันสิ้นเสียง สิ่งที่ตอบรับเขากลับเป็นน้ำอุจจาระถังหนึ่งที่สาดซัดลงบนประตูเมือง