เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้ากล้าข่มขู่เราหรือ” ฮ่องเต้สีหน้าเปลี่ยนไปในฉับพลัน
ฮองเฮายามนี้ไม่เกรงกลัวเขาอีกต่อไปแล้ว แม้ว่ามือของบุรุษผู้นี้ยังคงบีบอยู่ที่ลำคอของตน ขอเพียงเขาออกแรงเพียงเล็กน้อย นางก็คงต้องตายแล้วเป็นแน่
นางมองดูสามีของตนเช่นนั้น ในแววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้เพียงเสี้ยวเดียว “ในปีนั้นอดีตฮองเฮายังข่มขู่ท่านได้ เหตุใดหม่อมฉันจะทำไม่ได้เล่า หากฮ่องเต้ไม่ทรงหวาดกลัว เช่นนั้นก็สังหารหม่อมฉันเสียสิเพคะ แล้วก็สังหารองค์ชายใหญ่ของหม่อมฉันไปด้วย”
“พอได้แล้ว เรื่องของเจ้ากับองค์ชายใหญ่ เราจะรีบปล่อยพวกเจ้าออกมาให้เร็วที่สุด หลักฐานของพวกเจ้า จะต้องทำลายทิ้งเดี๋ยวนี้ องค์รัชทายาทกับพระชายาองค์รัชทายาทผู้นั้นของเขา…” ฮ่องเต้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ
ระยะนี้แผนการของเขาไม่เคยราบรื่นเลยสักเรื่อง!
ยามนี้สีหน้าท่าทางของฮองเฮาที่มั่นใจว่าองค์รัชทายาทไม่มีทางล่วงรู้ กับท่าทางของบุตรราชาเจ็ดที่บอกกับเขาในตอนนั้นว่าจะไม่ทำให้เขาผิดหวังอย่างแน่นอน จะมีความแตกต่างอะไรกัน
ฮองเฮาไม่เอ่ยปาก