กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหลิ่งฟางใจเต้นระทึกตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ลองหยั่งเชิงเอ่ยถามเว่ยอันหนิงว่า “พระชายาองค์รัชทายาท ขอบังอาจถามว่า ละครฉากนี้คือ…”
“นี่มิใช่ชัดเจนอยู่แล้วหรือ ละครที่จะต้องขับร้องยามมีนักบวชในวันนี้อย่างไรเล่า ผู้ดูแลกิจการเหลิ่ง หลายวันมานี้เจ้ายังจดจำขั้นตอนของนักบวชในวันนี้ไม่ได้อีกหรือ” เว่ยอันหนิงเอ่ยถามนางอย่างเรียบเฉย
ท่าทางราวกับมองว่าเหตุใดเจ้าจึงไร้ประโยชน์เช่นนี้ ทำเอาเหลิ่งฟางโกรธจนแทบจะเป็นลม
นี่มันใช่ปัญหาเรื่องจำได้หรือจำไม่ได้เล่า
นี่มันคือละครฉากนี้จะต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอนต่างหากเล่า!
ไม่ได้ นางต้องไปรายงานฮองเฮาเหนียงเหนียง มิเช่นนั้นแล้ว…
“พระชายาองค์รัชทายาทเหนียงเหนียง” ทางด้านนั้น สตรีผู้ขับร้องบทละครของฮองเฮาเหนียงเหนียงในบทละครได้เดินเข้ามาแล้ว