กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ด้วยความโทสะ องค์ชายใหญ่พลันขาดสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง กำปั้นเหวี่ยงเข้าใส่ฉู่เฉิงหยวน ทว่ายังมิทันได้แตะต้องถูกตัว ร่างก็ถูกเว่ยอันหนิงถีบกระเด็นลอยละลิ่วออกไปเป็นแนวโค้งอันงดงาม ก่อนจะร่วงดิ่งลงสู่สระบัวของตนเองโดยตรง
เสียงตูมดังสนั่น ละอองน้ำแตกกระจาย
ทว่าสิ่งที่ลอยขึ้นมาก่อนตัวเขานั้น กลับเป็นมวยผมปลอมที่เขาใช้เพื่อรักษาภาพลักษณ์เอาไว้
เพลานี้เส้นผมของเขางอกยาวออกมาบ้างแล้ว ทว่าเทียบกับตอนที่ยังมิได้งอกออกมาแม้แต่น้อยแล้ว กลับแลดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเดิม
เขาตะเกียกตะกายตีน้ำโผล่ขึ้นมา ตัวอยู่ในน้ำ ทว่าสายตากลับแผดเผาอย่างยิ่ง และที่แผดเผานั้นล้วนเป็นจิตสังหาร
“ฉู่เฉิงหยวน! ยังมีเว่ยอันหนิงอีก! พวกเจ้าสองคน...” องค์ชายใหญ่โกรธแค้นจนหอบหายใจถี่กระชั้น