ตอนที่ 160 เจ้าจำไว้ว่าต้องย้ายบ้าน

องค์หญิงใหญ่มองดูกลุ่มคนมืดฟ้ามัวดินที่เดินเข้ามา คนกลุ่มนี้หาตามซอกมุมต่าง ๆ ของเรือนบุปผาโบยบินได้อย่างชำนาญยิ่ง แล้วล้อมเรือนบุปผาโบยบินแห่งนี้ของนางเอาไว้เช่นนั้น

ชั่วพริบตาแม้แต่รอยยิ้มที่รักษาหน้าตาเอาไว้ก็แทบจะเลือนหายไป

นี่คิดจะทำอะไรกัน

ปีก่อน ๆ องค์รัชทายาทไม่ใคร่ชอบเสด็จออกไปไหน การเสด็จออกไปไหนเอิกเกริกเกินไปบ้างนางยังพอเข้าใจได้

ทว่านี่มิใช่เอิกเกริกเกินไปแล้วหรือ

นี่เห็นนางเป็นโจรผู้ร้ายที่ต้องยกทัพมาปราบหรือไร

ในใจขุ่นเคือง ทว่าองค์หญิงใหญ่กลับมิได้เอ่ยออกมา ตรงกันข้ามกลับยิ้มอย่างอ่อนโยน “องค์รัชทายาทพาคนมามากมายเพียงนี้ ไฉนจึงมิบอกกล่าวกับป้าล่วงหน้าสักคำ ข้าจะได้จัดเตรียมโต๊ะเก้าอี้ไว้ให้พวกเขา

องครักษ์ข้างกายเจ้า ในเมืองหลวงต่างก็ล้วนมีสถานะกันทั้งนั้น

จะปฏิบัติต่อพวกเขาเยี่ยงทาสรับใช้จริง ๆ ได้อย่างไรกัน”